april 23, 2010 Stilte in Srebrenica
Deze blog heb ik geschreven tijdens mijn journalistieke expeditie in Bosnie-Herzegovina voor www.bosniegroep.wordpress.com
Doodse stilte, kilheid en leegte. Zomaar een greep uit de woorden die in me opkomen als ik terug denk aan ons bezoek aan Srebrenica. Op de foto’s is het al een beetje zichtbaar, maar je kan het pas echt beleven zodra je in het getergde stadje bent geweest. Deze keer ga ik geen overdreven verhaal over vet voedsel en lekker bier vertellen, maar een samenvatting van een onvergetelijke dag uit ons leven.
Nadat we om half 10 wegrijden uit een zonnig Sarajevo in een gehuurde Skoda, arriveren we bijna 3 uur later in de omgeving van Srebrenica. Ik had de nobele taak om te navigeren, en Gerwin had hiervoor een speciale kaart gekocht. Erg noodzakelijk, maar helaas onbruikbaar. De eerste honderd kilometer gaan prima, totdat we een zijweg inslaan, om drie kwartier later weer bij hetzelfde kruispunt terug te komen na een hotsende tocht over een stoffige weg. Dorpen en wegen op de kaart betekenen niets. Een paar huizen, de meeste leeg, en vooral rode stofwegen zijn de realiteit. Na een bizarre tocht langs bordjes met ‘mijngevaar’, een ondefinieerbare mijngroeve en veel zichtbare armoede, verschijnt eindelijk een geel bord met het geladen woord ‘Srebrenica’ erop.
Hangend met mijn camera uit het portierraampje probeer ik onze entree in deze spookstad in beeld te brengen. Zoals eerder vermeld, is er geen leven te bekennen. Op een zwerfhond na dan en wegschietende katten. Na een paar honderd meter bereiken we het centrum van Srebrenica. Nagestaard door een paar tandloze en wijdopen monden van oude mannen. Waarschijnlijk is het erg lang geleden dat men vijf jonge mensen in een drie maanden oude auto heeft gezien.
Stilte. Dat heerst er na de eerste indrukken van deze plek. Een plek die een gevoelige snaar raakt in onze geschiedenis. Een plek waar ruim 8000 mannelijke moslims bij elkaar werden gedreven en vervolgens werden vermoord in het bos. Toen heerste er ook een stilte, vijftien jaar na dato hangt deze er nog steeds. Ook uit de mond van de oude inwoners (ongeveer 6000 en voor de oorlog 36.000!!) komt weinig geluid. Praten wil men niet en zeker niet met vijf goed doorvoede Nederlanders die denken dat ze dit wel eventjes in beeld kunnen brengen.
Enkele kilometers verderop bereiken we een enorme begraafplaats. Een waslijst met namen en ontelbare grafpalen geven het drama van vijftien jaar geleden nog meer vorm. Hier is het ook weer de stilte die pijn doet aan je oren. Vogels mijden deze plaats. Het enige geluid komt van een kabbelende fontein, dat garant staat als monument.
Na enkele uren filmen, foto’s maken en een ontroerend interview met Abdullah, een emotionele Bosniac en eigenaar van het enige hotel in Srebrenica, keren we terug naar Sarajevo. Het is stil in de auto en achter de Servische heuvels zien we een bloedrode zon ondergaan.
Leendert, namens de Bosnie Groep
- Plaats een reactie
- Posted under Uncategorized
